گزیده اشعار - رباعیات

درون‌مایه اصلی این دو بیت، شکوهی لطیف و در عین حال دردمندانه از نادیده گرفته شدنِ عشق از سوی معشوق است. شاعر با زبانی حاکی از فروتنی و دردمندی، بیان می‌کند که ارزشِ قربت و نزدیکی به معشوق، زمانی آشکار می‌شود که متقابلاً ارجی نهاده شود، اما دریغ که این توازن برقرار نیست.

در بخش دوم، شاعر با نگاهی فلسفی به ماهیتِ عشق می‌نگرد و با طرح پرسشی از فرجامِ راه، تلویحاً به بی‌نهایت بودنِ عشق خود اشاره می‌کند. او گویی سرگشته است، چرا که عشقی چنین وسیع، مقصدی (مقامی) فراتر از خود نمی‌شناسد و این بی‌مقصد بودن، نشان از عظمت و بی‌کرانگیِ حس عاشقانه او دارد.