گزیده اشعار - رباعیات

شعر در فضای اندوهناک هجران و اشتیاقِ عاشقانه سروده شده است. شاعر محبوب را به بلندقامتی و موزون بودنِ اندام تشبیه می‌کند و او را ساکنِ قلبِ رنج‌دیده‌ی خویش می‌داند؛ فضایی آکنده از حسرت و بیقراری که در آن، دوری از یار، رنجی عمیق و جان‌کاه بر دوشِ عاشق نهاده است.

تصویرسازی‌ها از سویی بر کمالِ زیباییِ محبوب و از سوی دیگر بر آشفتگیِ روانی و جسمانیِ عاشق به دلیلِ دوری تأکید دارند. شاعر در صدد بیانِ این حقیقت است که شدتِ دردِ عشق، مرزهای تحملِ انسانی را شکسته و او را به وادیِ بی‌تابی کشانده است.