گزیده اشعار - قطعات

ای کسی که ادعای بزرگی داری، بدان که هجو و بدگویی همچون گیاهی است که ریشه‌هایش در وجودت می‌دود و تو را تباه می‌کند؛ پس بترس، زیرا این شاخه‌ای است که هیچ میوه نیکو و خیری به بار نمی‌آورد.

قضاوت را به خودت می‌سپارم؛ انصاف را پیشه کن و از نگاه خودت به ماجرا بنگر و حکم کن که آیا من در این ارتباط و مراوده با تو، کوتاهی و قصوری روا داشته‌ام؟

اگر خود را شاعر می‌دانی و از من چشم‌داشت یا طمعی داری، بدان که من همان وعده‌های پوچ و توخالی را به تو خواهم داد که خودت به دیگران می‌دادی و هنوز هم می‌دهی.

خودت صادقانه پاسخ بده؛ آیا واقعاً لحظه‌ای پیش می‌آید که قلم و کاغذ را برای نوشتن هجو علیه من کنار بگذاری و دست از این کار برداری؟