گزیده اشعار - قطعات

ای برادر، هرآنچه از پدر به یادگار مانده و زیباتر است، سهم تو باشد؛ من به سهم ناچیز و پست‌تر قناعت می‌کنم و بهترین‌ها را به تو می‌بخشم.

آن تاسِ خالی و بی‌ارزش برای من باشد و در مقابل، آن کوزه‌ای که از سال قبل پر از شهدِ زلال و باارزش بوده، سهم تو باشد.

آن اسبِ بدقلق و سرکشی که ریسمان پاره می‌کند و اسباب دردسر است متعلق به من باشد؛ اما آن مهمیزِ (ابزار سوارکاری) طلاکاری‌شده و گران‌بها برای تو باشد.

آن دیگِ کهنه و لب‌شکسته که در آن صابون می‌پختند سهم من باشد؛ و آن چمچه‌ی مخصوص پختنِ خوراکی‌های خوشمزه‌ای چون هریسه و حلوا، متعلق به تو.

آن قوچِ کج‌شاخ که همواره با شاخ زدن آزار می‌رساند سهم من باشد؛ و در عوض، لذتِ تماشای جنگِ قوچ‌ها که سرگرمی‌ای دلپذیر است، نصیب تو شود.

آن قاطرِ بدخلق و لگدزن که کار کردن با او دشوار است مال من باشد؛ و آن گربه‌ی اهلی که همدم و مصاحبِ پدر بوده و مایه آرامش است، سهم تو باشد.

از حیاط خانه تا لبه‌ی پشت‌بام متعلق به من باشد (سهمی مادی و زمینی)؛ و از پشت‌بام خانه به بالا تا به ستاره‌ها (ثریا) سهم تو باشد (استعاره از بهره‌مندی از آسمان یا شاید دسترسی به عالم خیال).