گزیده اشعار - قطعات

ای کسی که همتِ بلندت چنان است که تمامِ کالاهایِ دنیا در برابرِ آن، ارزشی چنان ناچیز دارند که حتی اگر رایگان هم بخواهند آن‌ها را واگذار کنند، کسی طالبِ آن نیست.

در بازاری که پست‌ترین افراد، بساطِ تجارتِ خود را پهن می‌کنند، کالاها را با چنان قیمتی گزاف عرضه می‌کنند که گویی ارزشِ آن با صدها دریا و معدنِ جواهر برابری می‌کند.

آن بنده و غلامِ تو (یا آن نگاهِ سیاه و هندو‌وش)، وقتی از سفرِ حجاز بازگشت، تمامِ ثروتی که در هندوستان به دست آورده بود را برای گذرانِ مخارجِ زندگی پیش‌فروش کرد.

آیا نمی‌دانی که «وحشی» (شاعر) به دلیلِ تنگدستی و آوارگی، برای تأمینِ هزینهٔ زندگی‌اش، تمامِ دارایی‌هایِ خود را به حراج گذاشت؟

او هر چیزی را که در سرزمینِ عراق به دست آورده بود، با خود به شهرِ «جرون» (بندرعباسِ قدیم) آورد و در همان‌جا فوراً فروخت.

کارِ او در این شهر چنان به فقر کشید که برای خریدنِ آبِ وضو، سجاده‌اش را نزدِ دیگران گرو گذاشت و لباسِ بلند و رسمیِ خود (طیلسان) را فروخت.

اکنون تنها چیزی که برای فروختن باقی مانده، «آبرو» است؛ اما این کالا چنان است که نمی‌توان آن را به هر کسی یا با هر قیمتی فروخت (یعنی ترجیح می‌دهد آن را حفظ کند).