گزیده اشعار - غزلیات

به جای آنکه مدام از آزار دادنِ من سخن بگویی، خودت دست به کار شو و مرا بکش؛ چرا که تو در این باره با رقیبانِ من گفتگو می‌کنی و از آن‌ها مشورت می‌گیری؟

تو رقیبان مرا می‌بینی و سخنانشان را تک‌تک می‌شنوی و تحسین می‌کنی، اما وقتی من حتی یک کلمه حرف می‌زنم، مرا سرزنش می‌کنی و می‌گویی که زیاده‌گویی می‌کنم.

وقتی من از روی استیصال، حرفی را صد بار تکرار می‌کنم، تو خودت را به نشنیدن می‌زنی (تغافل می‌کنی)؛ و آن‌گاه هم که قرار است پاسخی به من بدهی، با روگردانی و بی‌اعتنایی، رو به دیوار می‌کنی.

تو عمداً از رقیبان برایم حرف می‌زنی تا از شدت غیرت و حسادت زودتر جان بدهم؛ و این رفتار در حالی است که پس از عمری انتظار، حالا که من بیمار و ناتوان شده‌ام، با من این‌گونه سخن می‌گویی.

ای وحشی! تا زمانی که توانِ سخن گفتن داشتی، دردِ دل و حالِ خود را نگفتی؛ اکنون که دیگر نایِ سخن گفتن و رمقی برای ابرازِ احساسات نداری، تازه به حرف آمده‌ای؟