گزیده اشعار - غزلیات

به چه دلیل برای خوشایندِ رقیبان، مرا تحقیر می‌کنی؟ مگر من چه خطایی مرتکب شده‌ام که تا این حد مرا بی‌ارزش و بی‌اعتبار می‌شماری؟

اگر بخواهم برایت تعریف کنم که بی‌توجهی و خودبزرگ‌بینی تو در طول این مدت چه بر سرِ زندگی من آورده است، تو خودت چنان دردمند می‌شوی که برای سرنوشتِ تیره و تارِ من اشک می‌ریزی.

اگر به بزم و محفلِ تو نمی‌آیم، به خاطرِ احساسِ شرمندگی است؛ زیرا هر بار که به حضور تو می‌رسم، مرا در میانِ جمع خجالت‌زده و شرمنده می‌کنی.

ای کسی که مرا از گریستن منع می‌کنی، اگر لحظه‌ای از عمقِ وضعیتِ اسفناکِ من آگاه شوی، تو خود بی‌اختیار به گریه خواهی افتاد.

ای وحشی، به من گفته‌ای که شکوه و ناله نکنم و وعده داده‌ای که خودت کارهای مرا سر و سامان می‌دهی؛ اما دیگر دیر شده و اختیارِ زندگی از دستم بیرون رفته است، حال چطور می‌خواهی کارِ مرا سامان دهی؟