گزیده اشعار - غزلیات

وقتی فرهاد (کوهکن) در برابر پیکره سنگی شیرین، شرحِ رنج و بلاهای خود را به تصویر کشید، اگر گوش‌های آن مجسمه سنگی نبود، بی‌شک فریادهای جگرسوز او را می‌شنید.

هرچقدر از غمِ درونم برای او می‌گویم، همچنان با من بیگانگی می‌کند. چه می‌شد اگر اندکی با این سخنانِ عاشقانه، خود را همراه و آشنا نشان می‌داد؟

او توانایی آن را داشت که به رقیبان و بیگانگان این‌چنین وفادار باشد و توجه نشان دهد؛ چه اتفاقی می‌افتاد اگر فقط یک نگاهِ مهربانانه هم سهمِ ما می‌کرد؟

من از دردِ دوری و جدایی به تنگ آمده‌ام و نفسم به شماره افتاده است؛ کاش کسی پیدا می‌شد که مرا به سوی دنیای نیستی و مرگ راهنمایی می‌کرد تا از این رنج رها شوم.

اگر مرگ (اجل) در شب‌های تاریک و تنهایی، بر وحشی (شاعر) رحم نکرد، تو به خوبی آگاهی که غم و اندوه با زندگی او چه کرده و چه بر سرش آورده است.