گزیده اشعار - غزلیات

ای کسی که چهره‌ات به لطافت و سرخی گل است؛ تو چنان تأثیری داری که هر عاشقِ بی‌قراری نغمه‌ای برای تو سر می‌دهد. وجودِ تو چنان در عالم پیچیده که هر دلی گرفتارِ خیالی از تو و هر سری در پیِ رسیدن به توست.

خودت بگو که آیا رسمِ بی‌وفایی، وقتی از جانبِ کسی مثل تو که زیبا و دلرباست سر می‌زند، خوب و دلنشین نیست؟ (گویی عاشقِ دلداده، ستمِ معشوق را نیز به دلیلِ زیبایی‌اش، زیبا و پذیرفتنی می‌داند).

هر جا که سگِ کوی تو را دیدم، بی‌اختیار اشک از چشمانم جاری شد؛ دقیقاً شبیه به فردِ تنهایی که در غربت، یک آشنا را از دور می‌بیند و منقلب می‌شود.

معشوقِ مستِ من در حالی که از میِ شبانه سست و مدهوش بود، واردِ بزمِ عاشقان شد و در این حالِ مستی، جام و شیشهٔ شراب را در هر گوشه‌ای شکست.

ای وحشی! دیگر آمادهٔ جان دادن باش، چرا که معشوقت به دیدارِ تو آمده است؛ کسی که قلبی سخت، روحی غریب، خویی عاشق‌کش و وجودی پُر از بلا و فتنه دارد.