گزیده اشعار - غزلیات

گرچه جسمِ ناتوان و فرسوده‌ی من توانسته است بارِ سنگینِ کوه غم را تحمل کند، اما دیگر بیش از این تاب و توانِ در خود ندارد و این پیکرِ نزار به نهایتِ ضعف و خستگی رسیده است.

نه ناله‌ای بر لب دارم و نه حتی اشکی در دلم گره خورده است؛ خدایا! اگر این سکوت و بی‌حسی، همان آسودگیِ مطلوب است، نصیبِ من مکن که چنین آسایشی، نشان از مرگِ عواطف دارد.

تو مرا متهم کردی که به عشقِ دیگری آلوده شده‌ام؛ به من تهمت مزن که هرگز چنین نیست. پناه بر خدا! عشقِ من که از خلوص و پاکی سرشار است، کجا و آلوده شدن به اغیار کجا؟

آن معشوق که همچون سواری چابک بود از نظرم دور شد و منِ بیچاره همچون سگی که به دنبالِ صاحبش می‌دود، عقب ماندم؛ ای پایِ شوق و طلب من، تندتر برو که خدای نکرده دچارِ خستگی و سستی نشوی.