گزیده اشعار - غزلیات

بر تصمیمِ تو برای نابودی من که غرق در اندوهم، آفرین؛ با فراهم کردنِ مقدماتِ مرگِ من، رقیبانم را به شادی واداشتی که این کارِ تو نیز شایسته‌ی تحسین است.

مرا به گوشه‌ای از کلبه‌ای ویران که نشان از دلِ شکسته دارد افکندی و با این کار، مرا هم‌نشینِ جغدِ شومِ اندوه ساختی؛ حقیقتاً کارِ نیکی کردی.

تو مرا از کوی و سرایِ خود راندی و از هیچ‌گونه نامهربانی دریغ نکردی؛ هر کاری که از دستت برمی‌آمد برای رنجاندنِ من انجام دادی و به راستی که کارِ نیکی بود.

به‌جایِ مهر ورزیدن، با بیگانگان مهربان شدی و با من دشمنی کردی؛ در نهایت مرا گرفتارِ دستِ دشمنانِ خود کردی که این نیز کاری درخورِ تحسین بود.

مرا همانندِ حیوانی وحشی از کوی و بارگاهِ خویش راندی، آفرین بر تو؛ مرا که سرگردان و بی‌خانمان بودم به حالِ خود رها کردی و کارِ نیکی کردی.