گزیده اشعار - غزلیات

ظاهراً در هر پیمانه کوچک، به اندازه یک سبوی بزرگ شراب نوشیده‌ای؛ این‌قدر مستی و شوریدگی تو با یک ظرف کوچک جور در نمی‌آید و نشان می‌دهد که انگار از کلِ مخزن شراب نوشیده‌ای.

این رسم و آیینِ دوستان صمیمی نیست که در جمع، رطل‌های بزرگ شراب را با هم بنوشند؛ از طرز مستی تو پیداست که این شراب را در خفا و با غریبه‌ای که از آداب معاشرت بی‌خبر است نوشیده‌ای.

با رفتارهای ناهنجار ناشی از مستی و با دستار و ظاهری آشفته در بازار ظاهر شدی؛ گویا چنان از شرابِ رندی و بی‌قیدی نوشیده‌ای که آبرو و ظاهر برایت اهمیتی ندارد.

ای عزیز! با هوشمندی و درایت شراب بنوش، چرا که از بی‌باکی و رفتارت پیداست که این شراب را به تنهایی یا با فردی نادان نوشیدی و در مجلس تو، فرزانه و خردمندی حضور نداشته است.

شرابِ حاصل از رنج و خون دل، آن گرمی و شورِ کافی را ندارد وگرنه حال و روز تو این‌گونه نبود. ای وحشی! خودت خوب می‌دانی که دیشب چه شراب‌های آتشینی از آن پیمانه مخصوص نوشیدی که این‌گونه مست و بی‌تابی.