گزیده اشعار - غزلیات

شوقی تازه و نیرومند دوباره بر دلم چیره شده و تو در جانم جای گرفته‌ای؛ عشقت مانند لشکری به من هجوم آورده و وجودم را تسخیر کرده است.

ای صیادی که به کشتنِ صیدِ خود خو گرفته‌ای، دام و کمندت را باز کن و رها کن؛ مگر صیدی که گلویش را با بی‌رحمی فشرده‌ای، چقدر می‌تواند دست و پا بزند؟

ای عقل، بساطِ مصلحت‌اندیشی و عافیت‌طلبیِ خود را جمع کن؛ چرا که کسی که مدام پی‌درپی جامِ باده‌ی عشق نوشیده و در مستیِ کامل است، از راه رسیده است.

به خاطر نگاه‌های نافذ و دلبری‌های تو، سینه‌ی من مانند معدن الماس سخت و قیمتی شده است؛ رحم کن، چرا که دلِ رنجیده‌ای در آنجا پناه گرفته است.

ای رقیب، تو نیز قلبی در سینه داری اما آن قلب فاقد نورِ معرفت است؛ چرا که قلبِ تو مانند چراغِ مرده‌ای است که در هر گوری افتاده است.

به آن پرنده‌ی ترسو بگو از راهِ ما دور شود، چرا که ما هم‌مشربِ سمندریم (در آتشِ عشق زندگی می‌کنیم)؛ به این معنا که ورود به آتشِ عشق کارِ هر آدمِ سست‌عنصر و بی‌دل‌وجرأتی نیست.

ای وحشی (تخلص شاعر)، چه مفاهیم عمیق و باریکی را که در قالب این اشعار آشکار کردی؛ اما چه کسی می‌تواند به این ژرفای معنایی پی ببرد؟ تنها کسی که خود در راهِ درکِ حقیقت قدم برداشته باشد.