گزیده اشعار - غزلیات

به قدری مرا در نظر دیگران خوار و بی‌مقدار کرده‌ای که دیگر به سوی محفل و مجلس تو نمی‌آیم، تا کسی پی نبرد که چگونه مرا بی‌اعتبار و سبک کرده‌ای.

حالا که مرا در میان مردم این‌چنین شرمنده و سرافکنده کرده‌ای، با چه رویی می‌توانم به چشمان دیگران نگاه کنم و با آن‌ها روبرو شوم؟

مرا بیش از این در آتش ناامیدی رها مکن؛ اگر نمی‌خواهی با من مهربان باشی، حداقل مرا بکش. چرا که تو همان کسی هستی که با لطف و مهربانیِ گذشته‌ات، مرا به وصال امیدوار کردی و اکنون این انتظار مرا می‌کشد.

تو همان یار مهربانی هستی که روزگاری بسیار به من توجه داشتی و قدر مرا می‌دانستی، اما اکنون چنان تغییر کرده‌ای که مرا با انبوهی از غم و اندوه همراه کرده‌ای.

ای کسی که از من می‌پرسی چرا این‌قدر ضعیف و ناتوان شده‌ام؛ من همان «وحشی» هستم که تو با بی‌مهری‌هایت، مرا به این روزگار زار و نزار انداخته‌ای.