گزیده اشعار - غزلیات

سپاهِ قلبِ من با یک نگاهِ تو از هم پاشید و شکست. به آن چشم‌های افسونگر بگو که دیگر با تیر و شمشیرِ نگاهش، ضرباتِ کاری‌تر وارد نکند.

تیرِ نگاهِ تو چنان در جگرِ من نشسته که جانم را مجروح کرده است. شگفتی در این است که این تیرِ سهمگین، هنوز از کمانخانه‌ی (ابروانِ) تو رها نشده و این‌گونه ناتوانم کرده است.

امیدِ من برای وصالِ تو از بین رفته است. با این رشته‌ی سست و گسسته‌ (عمر و فرصتِ اندک)، دیگر نمی‌توان پر و بالِ طایرِ وصلِ تو را بست و آن را به چنگ آورد.

اگر از دور دستم به تو نمی‌رسد، حداقل دستانم را برای دعا کردن بالا می‌برم. من هرگز دستانم را از خوانِ ستایشِ تو نبسته‌ام و همواره در حال دعا و ثنای تو هستم.

بازاری که گرم نیست (عدم توجه معشوق)، باعث شده تا جنسِ محبتِ من گرد و غباری نگیرد و همچنان تازه بماند؛ چرا که کسی آن را نخواسته تا کهنه شود.

هر کسی که تو او را گرفتارِ عشقِ خود کردی، راهِ نجاتی ندارد؛ درست مانندِ پرنده‌ای که با بال و پرِ شکسته در قفس می‌افتد و سرنوشتی جز مرگ ندارد.

ای وحشی، نباید به این بذرِ تمنا و آرزویی که تو در دل کاشته‌ای، امیدِ برداشتِ محصول (وصال) داشت؛ چرا که این بذر اصلا جوانه نزده و رشد نکرده است.