گزیده اشعار - غزلیات

گونه آن جوان از شدتِ سیلی تو، کبود و نیلوفری شده است. ای معلم! آیا از این کار شرم نکردی؟ چرا صورتت از این عملِ ننگین سیاه و شرمسار نشد؟

ای معلمی که از خدا ترسی نداری و بیدادگر هستی، حتی اگر دانش‌آموز گناهی مرتکب شده باشد، خطای تو در تنبیه بدنی او، بسیار سنگین‌تر و سهمگین‌تر از خطای اوست.

دیدنِ چهره‌ات مانعی بر سرِ راهِ لذتِ نگاه به آن زیباروی است؛ حال آنکه ارزشِ خونِ آن قربانیِ بی‌گناه، بسیار فراتر از جانِ هزاران انسانِ بی‌ارزشی مانند توست.

نفرین بر دستِ تو که آن‌گونه بی‌رحمانه به چهره آن ماهرو سیلی زد؛ آرزو دارم آن دست خشک شود و چهره‌ات به اندازهٔ سیاهیِ مشقِ آن ماهِ درخشان، از شرم سیاه گردد.

ای جانِ من، مرا ببخش و معذور دار، زیرا من از ماجرای پیش‌آمده بی‌خبر بودم؛ وگرنه قطعاً اجازه نمی‌دادم این‌چنین زندگی‌ات را به تباهی بکشانند.

در این زمان دیگر غمگین مباش؛ من راهی برای نابودی و مجازاتِ او دارم. آهی در سینه دارم که جان‌گداز و عمرکاه است و همچون تیری وحشی، او را از پای در خواهد آورد.