گزیده اشعار - غزلیات

پروردگارا، دوران دوری و هجران دیگر به پایان رسیده است، پس هرچه زودتر وصال یار را روزی‌ام کن. اگر قرار است این شور و اشتیاق را در من باقی بگذاری، توان و ابزاری برای رسیدن به او به من عطا کن.

به اندازه‌ی ذره‌ای از زیبایی و خوبی خود را در دلم متجلی کن؛ من دل خویش را چون آینه‌ای صیقل داده و آماده کرده‌ام تا تو در آن جلوه‌گری کنی.

ای دلِ گریزپا و هراسان من، این‌همه ترس و اضطراب برای چیست؟ شجاعت به خرج بده و فرصتی برای سخن گفتن بیاب و غم‌هایی که در سینه پنهان داری را بازگو کن.

برای گرفتنِ همین جانِ ناچیز و اندک من، چقدر ناز و کرشمه می‌کنی؟ من آماده‌ام که جانم را به تو پیشکش کنم، اما تو نیز فرصتی کوتاه برای وصال به من عنایت کن.

اگر قرار است به کسی که ساده‌دل و بی‌مایه است وصال ندهی، خب نده؛ اما من که با عشق و دلدادگی به سراغ تو آمده‌ام، دست‌کم وعده وصالی به من بده.

خاطره‌ی اشعار تو و این شوری که در من افکنده، بسیار سهمگین و سرکش است. این سرگردانی و بی‌هدفی دیگر کافی است، دلِ خود را به یار (که به زیباییِ غزال است) بسپار و آرام بگیر.