گزیده اشعار - غزلیات

پروردگارا، چه افتخاری بالاتر از اینکه در راه تو جان ببازم؟ این سعادت بزرگ را نصیب من کن؛ اگر نشان و راه رسیدن به این مقام را نمی‌دانم، خودت راهنمایم باش.

ای آفریننده جان، می‌خواهم هدیه‌ای لایق و شایسته در پیشگاه تو نثار کنم؛ پس گنجینه‌ای از جانِ مرا لبریز از وفا و عشقِ خودت کن تا بتوانم آن را پیشکش کنم.

حرف‌های ناگفته بسیار است و فرصت زندگی اندک؛ پروردگارا، حال که توفیقِ وصال را به من بخشیدی، اگر عمر طولانی عطا نمی‌کنی، حداقل قدرت بیان و زبانی گویا به من بده تا بتوانم این عشق را ابراز کنم.

من در این عشق، مانند سگی بر آستانِ تو هستم و گردنبند رضایت و بندگی تو را بر گردن دارم؛ اگر از خوانِ لطف و امیدِ تو چیزی به بندگان می‌رسد، حتی استخوانی به نشانه توجه به من عطا کن.

من و خستگی از عشقِ تو؟ هرگز؛ عشقِ کسی چون تو را حاشا می‌کنم که از آن دلزده شوم. اگر این ادعایِ وفاداری را باور نداری، مرا به بوته آزمایش بسپار تا حقیقت را دریابی.

من نگهبانِ میخانه (عالمِ عرفان) هستم و رسمِ بی‌ادبی و بدمستیِ ناشی از می را نمی‌دانم؛ ای ساقیِ روزگار، حال که آداب‌دان هستم، میِ ناب و سنگین را به من بنوشان.

شرح‌حالِ آشفته و درونیِ من در نامه‌ای نوشته شده است؛ اگر فرصتی دست داد، این طومارِ حالِ مرا به دستِ آن محبوبِ نکته‌سنج و دانا برسان.