گزیده اشعار - غزلیات

تو که با من در جنگ بودی، حالا با رقیب من به صلح و سازش رسیده‌ای؛ اما من همچنان با جان و دل، زخمِ تیرِ تو را می‌پذیرم و آن را برای خود مژده‌ای از سوی تو می‌دانم.

قلب تو که مانند سنگ سخت بود، در برابرِ فریبِ رقیب، چنان نرم شد که توصیفاتِ دروغینِ او را مثل موم پذیرفت و به خود جذب کرد.

با من بسیار شتاب‌زده و بی‌تفاوت رفتار می‌کنی، اما با دیگران با تأمل و سنگینی قدم برمی‌داری؛ این تفاوتِ رفتار تو در هنگامِ دوری و نزدیکی، آتشِ حسادتِ مرا شعله‌ور می‌کند.

از آنجا که راهی برای فرار از چنگالِ عشقِ تو وجود ندارد، ناچارم قانونِ زندگیِ خود را با سازِ مخالفِ تو هماهنگ کنم و به تقدیر تن دهم.

ای معشوقِ جوان و بی‌تجربه که هنوز فراز و نشیب‌های روزگار را تجربه نکرده‌ای، باید چنان رفتار کنی که طراوت، زیبایی و آبرویت در این جهان دست‌خوشِ زوال نشود.

من در این دنیا به بدنامی شهره‌ام؛ پس برای حفظِ آبرو و حیثیتِ خودت هم که شده، از من دوری کن و با من نشست و برخاست نداشته باش.

ای وحشی (خطاب به خود)، گوشه‌نشینی و خلوت‌گزینی را برگزین، چرا که خورشیدِ وجودِ معشوق هیچ‌گاه به کنجِ کلبهٔ تاریک و حقیرِ تو نخواهد تابید.