گزیده اشعار - غزلیات

من در جستجوی آتشی هستم که بتواند قلب سرد و افسرده‌ام را بسوزاند و کباب کند؛ آتشی که در کمینگاهِ جانم پنهان شده و می‌خواهد هستی‌ام را به خاکستر تبدیل کند.

من نیازمند شعله‌ای سوزان هستم که هرگز خاموش نشود و آرام نگیرد؛ شعله‌ای که حتی اگر صد توفان از خون گرمِ عاشق در آن جوشش کند، باز هم از تپش باز نماند.

خانه‌ی قلبم مملو از تعلقات و زنجیرهای دلبستگی است؛ ای کاش حاکم یا پاسبانی پیدا می‌شد تا کلید این خانه را بگیرد و این بساطِ زندان‌گونه را که روی هم انباشته شده، از میان ببرد.

آرزو دارم طلسمی داشته باشم که راهِ نفوذِ عشق را بر قلبم ببندد؛ چرا که اکنون عقل من از این عشق سرگشته بیرون مانده و من در میانِ آن حیران و سرگردان هستم.

تنها سود و دستاوردِ غوطه‌ور شدن در دریای بی‌کرانِ عشق، همین است که کشتیِ وجود و آرامشِ تو در هم بشکند و روحت در آن پهنه‌ی وسیع، بی‌هدف و سرگردان بماند.

ای محبوب که مهارِ زیبایی را در دست داری، همانند سوارکاری چابک بر سرِ من بتاز؛ و آنگاه چشمی به من عطا کن که بتوانم گستره‌ی وسیعِ میدانِ این زیبایی را ببینم.

چشمِ شوخ و زیبایِ تو نیاز به میدانِ وسیعی دارد که در آن با ناز و کرشمه جولان دهد؛ چرا که این چشمانِ پرشور، اگر اراده کنند، می‌توانند صدها میدانِ نبردِ دلبری برپا کنند.