گزیده اشعار - غزلیات

دل من دیگر تحمل جفای تو را ندارد و از آن درمانده شده است؛ گویی چاره‌ای برایم نمانده جز اینکه از خدا بخواهم تو را به سزای این همه بی‌مهری برساند.

صبر و استقامتِ من در برابرِ ستم تو، حتی رقیب را نیز متعجب و شرمسار کرده است، اما طبعِ لجباز و ستیزه‌جوی تو، هیچ بهره‌ای از شرم و حیا نبرده است.

تمام شب دعا می‌کنم که یا تو یار و همدم من شوی، و یا اگر قرار است همچنان ستمگر باقی بمانی، آن‌قدر دردِ عشق را بچشی که طعمِ سزای عملِ خود را درک کنی.

زخمِ دوری تو در دلم چنان عمیق و بزرگ شده که هیچ‌گونه التیامی نمی‌پذیرد؛ پس دیگر نیازی نیست که با اشک‌های خونین در آستانه‌ی درِ خانه‌ات بنشینی، چرا که دیگر راهی برای اصلاحِ این کار وجود ندارد.

هوش و عقلِ من، فریبِ وعده‌های تو را خورد و هستی‌ام را به باد داد؛ آن کیمیایی که تو وعده می‌دادی، نه تنها مسِ وجودم را طلا نکرد، بلکه خانه‌ام را به سیاهی و تباهی کشاند.

تو صاحبِ تاجِ لطف و بزرگواری هستی، پس شایسته نیست که این عزت و مقام را با ستم‌گری لکه‌دار کنی، مخصوصاً وقتی که سرِ منِ ناچیز، خاکسارانه زیرِ پای تو افتاده است.

ای کسی که در نقشِ طبیبی بی‌رحم (وحشی)، به خوبی دردهایش را علاج می‌کنی، افسوس که داروی تو تنها به وعده‌ی روزِ قیامت موکول شده است (یعنی هیچ دردی را در دنیا دوا نمی‌کنی).