گزیده اشعار - غزلیات

سرزمینِ جانِ انسان‌ها به خاطرِ حضورِ ویرانگرِ او بی‌حد و مرز تباه شده است. از آنجا که او همچون ترکان، تندخو و بی‌رحم است، جای تعجب نیست که این همه ستم و بی‌قاعدگی از او سر بزند.

پروانه که نمادِ عاشق است، تنها لحظاتی دیگر بیشتر عمر نخواهد کرد؛ پس ای محبوب (شمع)، از روی تکبر، چهره‌ی خود را از او پنهان مکن و از او روی برنگردان.

ای کسی که هوسِ عشق در سر داری و در واقعیتِ عاشقی صادق نیستی، بهتر است به خواب روی؛ زیرا تو که بدون حضورِ یار زنده می‌مانی، نشان می‌دهد که آن دردِ عمیق و شرمِ حضورِ معشوق که حجابِ عاشق است، در تو نیست.

زمانی که معشوق نقاب از چهره‌ی همچون ماهِ تمامِ خود برداشت و رخ نمایان کرد، خورشید از شدتِ شرم و غبطه به زیباییِ او، رنگِ زرد به خود گرفت.

وحشی که از ستمِ تو نیمه‌جان شده و در خونِ خویش دست و پا می‌زند، گویی تنها با مرگ و خروجِ جان از بدن است که از این بی‌قراری و اضطراب رهایی می‌یابد.