گزیده اشعار - غزلیات

دلم از عشقِ قدیمی خسته شده و به دنبال دلربایی تازه می‌گردم. روح من قفسِ تنگِ تن و تعلقات را درهم شکسته است، اما نمی‌دانم آن باغِ خرم و آسایشِ موعود کجاست.

به دنبال نگاهی چنان آتشین هستم که بتواند حریف را به وجد آورد. این دلِ من که از بی‌مهری سرد شده، به آتش‌فشانی از شور و اشتیاق نیاز دارد؛ کجا است آن شعله که دوباره گرمایش را بازگرداند؟

مستیِ دیشب تمام شده و حالا جز سنگینیِ خماری و افسوسِ پایانِ خوشی چیزی باقی نمانده است. برای رهایی از این حالِ بد، به یک همدمِ تازه و بزمی جدید نیاز دارم؛ آن شرابِ ناب و آن جمعِ دوستان کجاست؟

دلم همچون آهویی است که کمندِ صیادِ عشق را گسسته و در حال فرار است. اما کسی نیست که بتواند دوباره با مهارت و چابکی، این دلِ سرکش را شکار و مهار کند.

ای وحشی! کامم از زهری که از آن باخبری (تلخیِ هجران) تلخ شده است. تا کی باید این سخنانِ تلخ را بشنوم؟ پس آن شیرین‌زبانی و خوش‌گوییِ یار کجاست تا این تلخی را بزداید؟