گزیده اشعار - غزلیات

تو مرا در چشم مردم بی‌مقدار و خوار کردی؛ آن عزت و آبروی گذشته من اکنون کجاست؟ من زمانی همچون سگی وفادار بر آستان تو بودم؛ آن حرمت و ارزشی که نزد تو داشتم، اکنون کجا رفته است؟

حاضرم صد جان را فدای گرد و غباری کنم که از عبور تو برمی‌خیزد؛ اما در برابر نگاه تو، حتی به اندازه خاکِ زیر پایت هم ارزشی ندارم؛ آن قیمت و جایگاهی که برای من متصور بودی، کجا رفته است؟

درد و حسرت من با گذشت هر لحظه بیشتر می‌شود؛ ای که محرم بزمِ یار هستی، بگو کجاست آن‌کس که بتواند این درد و داغِ فراق را برای او بازگو کند؟

هنگامی که می‌خواهد بی‌گناهی را به قتل برساند، از حال من می‌پرسد؛ می‌پرسد که آن آواره‌ی بی‌خانمان (من) کجاست که در محفل ما دیده نمی‌شود؟

ای وحشی، به خود مگو که همواره در بزم و عشرت معشوقی؛ کدام عیش و شادی؟ من از اندوهِ دوری در حال مرگ هستم؛ پس آن عیش و عشرتی که از آن سخن می‌گویی، کجا رفته است؟