گزیده اشعار - غزلیات

اگرچه از روزهای آشنایی و نزدیکی با یار، لذت‌ها و شادی‌های فراوانی نصیبم شد، اما سرانجام روزگارِ جدایی، تلافیِ آن روزهای خوش را با رنج کشیدن از من درآورد.

شگفتا و بسیار عجیب است! آیا این دلی که اکنون در سینه دارم، همان دلِ پیشین من است؟ چرا که چنان دگرگون شده که گویی مدام آن اظهارِ محبت‌ها و دلبری‌های آن یار را به یاد می‌آورد.

می‌توان شدتِ حسرت و اندوهِ آن پرنده‌ای را که از بهارِ خرم دور افتاده است، با نگاه کردن به بی‌نوایی و سکوتِ غمگینانه‌اش، به‌خوبی درک کرد و سنجید.

ای پرنده باغ! من و تو در درد و داغِ فراق با هم شریک هستیم. تو به خاطر دوری از گل ناله سر می‌دهی و من به خاطرِ بی‌وفایی‌ها و نامهربانی‌های معشوقم.

ای وحشی! تو همچنان به وصال امیدوار هستی و می‌خواهی با صبر کردن، خودت را امتحان کنی؛ اما بدان که این آزمون‌های صبر که معشوق بر تو تحمیل می‌کند، سرانجام کار دستت می‌دهد و تو را از پای درمی‌آورد.