گزیده اشعار - غزلیات

بیم آن دارم که تبِ دیوانگی بر من چیره شود و فکرِ تو در سرم طغیان کند؛ آن‌چنان‌که عشقِ تو که فرمانروایِ جنون است، همچون قلاده‌ای مرا به بند کشد و اسیرِ خود سازد.

وقتی تو با آن قامتِ کشیده و زیبا، همچون شاخه گلی خرامان می‌آیی، آرامش و عافیتِ مرا در هم می‌شکنی و نظمِ زندگی‌ام را به آشوب می‌کشی.

در گذشته مرسوم بود که معشوقانِ سنگدل، گاهی گوشه چشمی به عاشقان داشته باشند، اما در این زمانه که تو گرفتارِ بی‌نیازی و غرور شده‌ای، حتی آن رسمِ اندک هم از میان رفته است.

بسیارند کسانی که در راهِ عشقِ تو جان باخته‌اند؛ در حالی که هر یک از آنان با صدها آرزو به این مسیر پا گذاشته بودند، اما تمامِ آن آرزوها زیرِ گام‌هایِ تو لگدمال و نابود شد.

ای وحشی، این اندوهِ جانکاه را بنگر و دیگر از سرسختی و مقاومت دم نزن؛ چرا که این غمِ سنگینِ تو آن‌قدر بزرگ است که حتی کوه را از هم می‌پاشد و متلاشی می‌کند.