گزیده اشعار - غزلیات

ای دل من! تصمیم گرفته‌ام که به سفری درونی و معنوی بروم، پس هوشیار باش. اگر همراه و رفیق منی، خود را برای این مسیر سخت آماده کن که من رهسپارم.

ای صبحِ خوشی‌ها، تو که خیلی سنگین و دیر از خواب برمی‌خیزی، سریع‌تر بیا و تو ای شبِ غم‌های طولانی، دست از درازگویی بردار و کوتاه شو.

ای چرخ گردون، هنوز اول شب است و رنج ما به درازا کشیده؛ چه می‌شود که یک‌بار هم برای ما طلسم شب را بشکنی و صبحِ گشایش را نمایان کنی، همان‌طور که برای دیگران می‌کنی؟

نور ماه از پشت پرده‌ای نازک مانند پارچه قصب بر جان‌ها تابیده و آن‌ها را بی‌قرار کرده است؛ ای ابر تیره و معطر، برخیز و همچون سایه‌ای بر چهره ماه بیفت و آن را بپوشان.

مقام بلند عشق و سرگشتگیِ مقدس، مانند بهشتی است؛ اما بدان که تا زمانی که عقلِ حسابگر و منطقِ دنیوی در وجود تو حاکم است، راهی به آن مکان متعالی نداری.

تلاش برای مقبولیت نزد مردم، حاصلِ دوندگی‌های بیهوده و پوچ است؛ نه نگرانِ طرد شدن از سوی مردم باش و نه به دنبال تایید آن‌ها باش؛ در میانه باش و رها زندگی کن.

ای وحشی، طبیعتِ وجود تو همواره در معرضِ نگرانی و اضطراب است؛ پس بیا و با رسیدن به آرامشِ درونی، گوشه‌ای دنج اختیار کن و به آسایش و رفاه برس.