گزیده اشعار - غزلیات

ای معشوق، تو گلی لطیف و پاکیزه هستی و من همچون بلبلی برای تو ناله می‌کنم؛ عشقِ من به تو و دامانِ پاکِ تو، از هرگونه آلودگی و ناپاکی مبراست.

ای کسی که قلبی سخت و سنگین داری، بدین‌گونه اسبِ تندروِ خود را نتازان؛ می‌ترسم که اسبِ تو بلغزد و زمین بخورد، چرا که همین حالا هم سرتاسر میدانِ جولانِ تو، از خونِ عاشقانِ بی‌گناهی که به دستت کشته شده‌اند، سرخ و گلگون شده است.

اگر معشوق تنها با یک اشاره‌ی چشم (غمزه)، به مژگانِ خود فرمانِ حرکت دهد، لشکری عظیم از جای برمی‌خیزد و جهان را پر از آشوب و فتنه‌ می‌کند.

تو با ناز و خرام بیای و جولان بدهی، حتی اگر به قیمتِ بر باد رفتنِ جانِ ما تمام شود؛ جانِ جهانیان در برابرِ گام‌های اسبِ تو در میدانِ جولان، همچون خاکِ ناچیزی است.

کشتنِ جهانیان برای تو کارِ آسانی است؛ تنها بنشین و تماشا کن، چرا که قدرتِ نگاهِ پنهانیِ تو ریشه‌ای قدیمی دارد و از همان 'عهدِ الست' و ازل همراه تو بوده است.

اگر خنجری به قلبم فرو رود یا نشتر (تیغِ جراحی) در چشمم خلیده شود، اصلاً متوجه نمی‌شوم؛ زیرا چشم و دلم چنان غرق در حیرتِ جمالِ توست که دردِ ظاهری را حس نمی‌کنم.

ای وحشی (خطاب به خویش)، چرا از مرگ دوری می‌کنی؟ برو و خود را به تیغِ او بسپار، چرا که در نهایت این دردِ بی درمانِ عشق تو را خواهد کشت؛ پس بهتر است با پای خود به استقبالِ آن بروی.