گزیده اشعار - غزلیات

اکنون که بساطِ سفر از کویِ تو را جمع می‌کنم، نگاهی به من بینداز تا توشه‌ و زادِ راهِ این سفرِ دشوارِ من باشد. تقصیر و کوتاهی‌های من بسیار است، اما تنها با یک لبخندِ تو، این گناهان بخشیده می‌شود و عذرِ من پذیرفته خواهد شد.

مسیرِ آوارگی و دوری در پیشِ رو دارم و چشمانِ حسرت‌بارم به دنبالِ توست. این جدایی را «وداع» مگو؛ چرا که وداع بویِ دوریِ ابدی می‌دهد. تنها کافی است یک بار دیگر نگاهی بر من بیفکنی و همین برای من کافی است.

در کویِ تو همچون پاسبانِ کعبه که وظیفه‌ی محافظت از حریمِ مقدس را دارد، نگهبانی می‌کردم. خدایا! اگر بدونِ دلیلی محکم و ضروری از این کوی پا بیرون بگذارم، مرا به سنگِ سیاه (حجرالاسود) تبدیل کن.

ای عشق، افسونی بخوان و آن طلسم را بر من بدم تا وجودم دگرگون شود. به من بال و پری ببخش و مرا به پرنده‌ای تبدیل کن که همواره در پروازگاهِ کویِ تو در حرکت است.

ای بخت و سرنوشت! مرا به کنعان مبر؛ چرا که من نیازی به جایگاهِ یوسف ندارم. مرا به همان جایی ببر که کویِ یار است؛ حتی اگر آن مکان زندان و چاه باشد، من در کنارِ او خواهم بود.

تیرِ آهِ من حتی از صدها فرسنگ فاصله و از پشتِ سرِ رقیبان هم به هدف می‌خورد. ای وحشی (تخلص شاعر)، به یار نزدیک نشو؛ زیرا باید از تیرِ آهِ من که بسیار خطا‌ناپذیر است، برحذر باشی.