گزیده اشعار - غزلیات

بازگشتم در حالی که از سر تا پا همچنان اسیرِ عشق و سودای تو هستم؛ طوقِ بندگی بر گردن دارم و زنجیرِ گرفتاری‌ات بر پایم باقی است.

با امیدِ فراوان به دیدارِ تو رفته بودم و در دلم شعله‌های اشتیاق زبانه می‌کشید، اکنون نیز که بازگشته‌ام، دلم همچنان از سوز و گدازِ خواستنِ تو گرم و شعله‌ور است.

شیرین یار و همراهِ خسرو شد و از کوهکن (فرهاد) روی برگرداند و او را رها کرد، اما کوهکن هنوز هم با همان وفاداری، راهِ خود را در دلِ کوهستانِ سخت باز می‌کند.

در برابر لیلی چه کسی جرأت دارد از غلبه و استیلای عشق سخن بگوید؟ مجنون حتی پس از بازگشت از کعبه، همچنان همان عاشقِ بی‌پروایِ رسوا و دور از جمع باقی مانده است.

هر آواره و مسافری به سوی شهر و سرزمینِ خود بازمی‌گردد، اما من که چون وحشیِ بی‌پناهی هستم، همچنان در کوه و صحرا آواره و بی‌خانمان مانده‌ام.