گزیده اشعار - غزلیات

از شکوه و مقام تو چیزی کاسته نمی‌شود اگر بلاگردانِ من شوی؛ پس با نگاهی که آمیخته به ناز و دلبری است، به نیاز و حاجت من پاسخ بده.

تو مانند درختِ پرباری هستی که میوه‌اش در دسترس است و دعوت به چیدن می‌کنی، اما من به دلیل شرم و فروتنی، از گستاخیِ دراز کردنِ دست به سوی تو هراس دارم.

ای لطف پنهان که گره‌گشای کارهایِ دشواری، در دیوانِ معشوق برای من مشکلی پیش آمده است؛ تو را سوگند که با همان شیوه‌های کارسازِ خودت، گره از کار من بگشا.

آن عنایت‌ها و توجه‌های پنهانی را که می‌دانی، آشکار کن و همچون کلیدی باش که قفلِ درِ زندانِ غم مرا باز می‌کند.

اگر اراده کنی، حتی با کوچک‌ترین توجه (که در برابر عشقِ تو هیچ است) می‌توانی مرا آرام کنی؛ اصراری ندارم که حتماً با آن شیوه‌های خاصِ دلبرانه و پرشور مرا نوازش کنی.

این شرم و حیایِ من، مانند پرده‌ای است که باعث شده تو از کنار من دور شوی؛ پس این شرم را کنار بگذار و مرا از این دوری و احتیاط رها کن.

عشقِ این محبوبِ زیبا و سرکش باعث شد که از تکالیفِ شرعی و عرفی فاصله بگیرم؛ اکنون که چنین است، آن دیوانگی را از نهاد من بیرون کن و مرا به مسیرِ بندگی و ادای نماز بازگردان.