گزیده اشعار - غزلیات

معشوق به عمد تظاهر به بی‌توجهی کرد، اما بلافاصله با نگاهی عذرخواهانه این کار را جبران نمود؛ گویی نگاهِ مشتاقِ من، راه را بر نگاهِ او بسته بود و مانع از آن می‌شد که مرا ببیند.

تو ای معشوق، با نگاهت مرا از دایره‌ی توجه خود خارج کردی، اما هرگز نمی‌پرسی که چرا چشمِ من این‌گونه کنجکاوانه در مسیر تو به دنبالِ نشانی از محبت می‌گردد و چه قصدی دارد.

من این چشمان را به حرمتِ خاکِ درگاهِ تو همیشه مراقبت می‌کنم تا گرد و غبارِ پای هر رهگذرِ نااهلی، این سجده‌گاهِ مقدسِ مرا آلوده نکند.

ای معشوق که مانند ابرِ حیا و بخشندگی هستی، از آنجا که به کشتزارِ دیگران بارانِ لطف می‌باری، آرزو دارم گاهی قطره‌ای از این بارانِ رحمت به اشتباه هم که شده، نصیبِ گیاه خشکیده‌ی من شود.

ای رقیب، تو در آن کوی بسیار گستاخی می‌کنی، اما بترس! چرا که من سلاحی برنده در غلاف دارم و آن، «آه» سوزانِ من است که می‌تواند کارساز باشد.

کمانِ عشق بسیار قدرتمند است و تیراندازِ آن که تقدیرِ دیوانه‌وارِ عشق است، بی‌محابا تیر می‌اندازد. اگر این تیر به کسی اصابت کند، گناهِ آن بر گردنِ من نیست.

رقیب (مدعی) خود نیز می‌داند که این راه بسیار خطرناک است؛ اگر «وحشی» (تخلص شاعر) از خشمِ پادشاهِ من (معشوق) نترسد، این رقیب باید بداند که با آتشِ خطرناکی بازی می‌کند.