گزیده اشعار - غزلیات

ای کسی که قامت تو مظهر و جلوه‌گاه تمام شیوه‌های زیبایی است؛ در هر نگاه و ناز و کرشمه‌ای که داری، صدها شیوه و جلوهٔ دلبری پنهان شده است.

چه بخواهی مرا زنده نگه داری و چه بخواهی مرا به کشتن دهی، هیچ‌کدام زشت و ناپسند نیست؛ چرا که هر چه اقتضای زیبایی تو باشد، زیبا و پسندیده است.

زیبایی همچون سلطانی مقتدر است که هر چه اراده کند، فرمان اوست؛ پس بهتر است که امور مربوط به زیبایی را به دست خودِ زیبایی و ارادهٔ او بسپاری.

این زیبایی حتی به یوسف پیامبر هم وفادار نماند و پس از مدتی کوتاه ناپدید شد؛ پس بسیار مراقب باش و هرگز به وفاداری و پایداری زیبایی دل نبند.

آیا می‌دانی چرا گل‌ها به این سرعت از باغ می‌روند و پژمرده می‌شوند؟ دلیلش این است که زمان باقی ماندن و دوام زیبایی بسیار کوتاه است.

تا می‌توانی از فرصت بهره ببر و در این بازی زندگی گوی را بربای، زیرا حال و روز دنیا هیچ‌گاه ثابت نمی‌ماند؛ به‌ویژه اکنون که زیبایی در اوجِ کامیابی و قدرت قرار دارد.

ای وحشی (تخلص شاعر)، من کجا و گدایی کردن نزد خوبان کجا؟ چرا که این زیبارویان به واسطهٔ شکوه و فرّ هماگونهٔ زیبایی‌شان، خود فرمانروایان عالم هستند.