گزیده اشعار - غزلیات

من به سوی بی‌نیازی و استغنای تو می‌آیم، ای کسی که قامتت همچون سروی در بی‌اعتنایی بلند است؛ این جانِ من که شیفته‌ی استغنا و آزادگی است، از تو و این بی‌توجهی‌ات رضایت کامل دارد.

قربانت شوم، دلم را با نگاهی گرم به رقص و شور بیاور؛ به من توجه کن، چرا که سوزِ دلم و دودِ آهِ من، مانند اسفندی است که برای دفع چشم‌زخم از تو مفید است.

من این رشته‌ی نگاه و تمنایم را حلقه حلقه می‌کنم تا کمندی بسازم، اما آن صیدی (معشوقی) که من دیده‌ام، بسیار بزرگ‌تر و رفیع‌تر از آن است که در کمندِ حقیرِ من گرفتار شود.

گاهی با لبخندِ شیرینت، حلاوت و شادی به جانم ببخش؛ و با نگاهِ زهرآگین و تندِ خود، کاری نکن که خنده‌ی تلخ و از سرِ ناچاریِ من، زهرآگین‌تر و دردناک‌تر شود.

من شکارِ شایسته‌ای نیستم که ارزشِ آن را داشته باشم که بر فتراکِ زینِ اسبت بسته شوی؛ چه نیازی است که این‌چنین برای شکارِ من تلاش می‌کنی، در حالی که من هم‌اکنون در بندِ عشقِ تو اسیرم؟

تو باید مرا می‌کشتی تا نه من رسوا شوم و نه تو؛ من کسی هستم که اگر حتی پند و اندرزِ خودم را هم می‌شنیدم، باز هم دست از عشق‌بازی برنمی‌داشتم.

منِ وحشی، در آستانه‌ی درِ خانه‌ی تو از هر موجود وحشی‌ای بدترم، بلکه از سگِ کویِ تو نیز پست‌تر هستم؛ اگر سرنوشتِ تاریکِ من بدتر از این شود، دیگر وضعیتی از این حقیرتر نخواهم داشت.