گزیده اشعار - غزلیات

زمانی که متوجه شدم آن شخصِ بی‌وفا، ارزشی برای من قائل نیست و مرا خوار می‌شمارد، از نزد او رفتم. البته روزی فرا خواهد رسید که او ارزش مرا درک کند، اما فعلاً و در حال حاضر، من راه خود را جدا کرده و رفته‌ام.

تصمیم من این بود که تا پایان عمر در راه وفاداری به او باقی بمانم، اما وقتی دیدم که ظلم و ستم او از حد گذشته است، چاره‌ای جز رفتن برایم باقی نماند.

اگر روزی دلم توانست از بندِ عشقِ او رها شود و از کوی او بیرون بیاید، به او خبر دهید که اگر باز هم به دنبال من است، دیگر من در آن جایگاهِ گذشته نیستم و به سویی رفته‌ام که جایگاهِ وفا و درستی است.

به اصرار و پافشاریِ دیگران به سوی او بازگشتم، اما اکنون از این کار پشیمانم. اصلاً نباید به دیدن او می‌رفتم؛ حیرانم که چرا دوباره این اشتباه را مرتکب شدم.

از طرف من به دیوانگانِ این عشق بگویید - که عشق، آدم را وحشی و بی‌قرار می‌کند - که من زنجیرهای این وابستگی را پاره کردم و به دارالشفا (جایگاه بهبودی و آرامش) پناه بردم.