گزیده اشعار - غزلیات

بخت و اقبال من بیدار شده و مرا به این آستان رسانده تا در برابر درگاهت سجده کنم؛ برای شکرگزاریِ هر سجده‌ای که می‌کنم، آن‌قدر سرشار از شوقم که صد سجدهٔ دیگر نیز به جای می‌آورم.

تمام وجودم را به چشم تبدیل کردم تا در راه تو قدم بردارم و چون به درگاهت رسیدم، سرِ خود را پیشکش کرده و سر بر آستانت بگذارم.

کیمیای گوگرد سرخ که مس را طلا می‌کند، در برابر تأثیرِ خاکِ راه تو هیچ ارزشی ندارد؛ چرا که همین خاکِ آستانِ توست که وجودِ تیره و خاکیِ مرا به کیمیایِ زر تبدیل می‌کند.

تو با خیالی آسوده در اوجِ شکوه و دولتِ خویش استراحت کن؛ اگر نگرانِ پاسداری و محافظت هستی، من با نیایش‌های نیمه‌شبِ خود، چنان لشکری از آسمان برایت فراهم می‌کنم که نیازی به نگرانی نباشد.

دشمنت را، هرچند که در دژِ مستحکمِ خود همچون یاقوت گران‌بها باشد، به حال خود رها کن و به من بسپار؛ چرا که من با حرارتِ آهِ خویش، او را به خاکستر تبدیل خواهم کرد.

اگر ذره‌ای از خاکِ راهت را به عنوان سرمه در چشمانم بریزی، آن‌قدر چشمانم عزیز و گران‌بها می‌شود که از سرِ حسادت و غرور، به چشمِ ستارگانِ آسمان نمک می‌پاشم.

در بلندای تختِ پادشاهیِ تو که حتی سیمرغِ بلندپرواز هم نمی‌تواند پرواز کند و بال‌وپرش گم می‌شود، من که از پشه هم ناچیزترم، چگونه می‌توانم ادعایِ بودن کنم یا بال و پری نشان دهم؟

وحشی، چه هدیه‌ای می‌تواند پیشکشِ تو کند که لایقِ راه تو باشد؟ من تنها می‌توانم دستِ نیاز دراز کنم تا دامنم را از گوهرهایِ بی‌پایانِ گنجینهٔ فضل و بخششِ تو پر کنم.