گزیده اشعار - غزلیات

صدها زخم و آسیبِ روحی را در دلم تحمل می‌کنم و این رنج را حتی از خودم نیز پنهان می‌دارم؛ روح و جانم به خاطر وضعیتِ من می‌گرید، اما من با ظاهری فریبنده، به این جانِ گریانم می‌خندم.

خونِ دلِ من قطره‌قطره می‌چکد تا به اشکی ناامیدانه بدل شود؛ و من با آهِ سردی که از جگرم برمی‌آید، آن قطره‌های اشک را به تیرهایی تیز و برنده تبدیل می‌کنم.

در حالی که دستِ غم به اعماقِ جانم نفوذ کرده، پاهایم را در بوستانِ نشاط و شادی می‌گذارم؛ پیراهنم از غم صد چاک است، اما من برای ظاهرسازی، گل‌هایی را در یقه و گریبانم می‌گذارم.

من همچون کوره‌ای هستم که آتشِ حسرت در آن زبانه می‌کشد و گرد و غبارِ اندوه را به دور خود جمع کرده‌ام؛ اما افرادِ بی‌درد و ناآگاه تصور می‌کنند که من در حالِ گردش و تفریح در گلستان هستم.

غم نیز از همنشینی با من به تنگ آمده و خسته شده است، اما راهِ فراری ندارد و گویی همیشه قفلی بر درِ این غم زده شده است؛ من این خانهٔ تنگ و تاریکِ وجودم را به زندانی برای همین غم‌ها تبدیل کرده‌ام.

امروز یا فردا، مرگ فرا می‌رسد و این دشواری و رنجِ بزرگِ غم را از میان برمی‌دارد؛ ای وحشی، تنها دو روزی صبر پیشه کن، چرا که مرگ به‌زودی این کارِ سخت را برای تو آسان خواهد کرد.