گزیده اشعار - غزلیات

اجازه بده که جانم را از من بگیری؛ چرا که من با جان و دل، پیکرم را تسلیم رنج و بلای تو می‌کنم. من بدنم را به خون آغشته می‌سازم و جانم را به عنوان خون‌بها و فدیه‌ی راه تو تقدیم می‌کنم.

دلم بساطِ تنهایی و فراق را پهن کرده است؛ [و در این بزم،] به عشوه و نگاهی دلربا نیاز دارد تا من [با دیدن آن نگاه] سر و جانم را در سرای او قربانی کنم.

من با حسرت و اندوه، جان می‌سپارم؛ پس به معشوق بگویید برای عیادت نزد من نیاید. چرا باید برای حفظ جانِ بی‌مقدارم، موجبِ زحمت و تشویشِ خاطرِ او شوم؟

اگر این شوریدگی من دیوانگی نیست، پس چرا من به دنبالِ معشوقی خون‌خوار و ستمگر می‌گردم؟ کسی که قصدِ کشتنِ مرا دارد و من هم مشتاقانه جانم را به پای او می‌ریزم.

از آنجا که من طالبِ عشق و بی‌قراری هستم، دشمنی و ستیز را برای این روحِ آرام و خواب‌زده‌ام می‌طلبم تا هر شب جایگاهِ آن را تغییر دهم و مانعِ آرامش و خوابِ خوش آن شوم.

ای وحشی، تا کی از روزگارِ عافیت و آرامش شکوه می‌کنی؟ آن روزگارانِ پرشورِ عشق و حسادت کجا رفته‌اند که من بخواهم تقاص و سزایِ آن ایام را از روزگار بگیرم؟