گزیده اشعار - غزلیات

من دلی دارم که تاب‌آوریِ صدها آهِ سوزان را در خود جای داده است. تنها منم که چنین توانایی و ظرفیتی برای تحملِ این همه درد و رنجِ عاشقانه دارم.

خدا نکند که تو به سمتِ رقیبِ من قدم بگذاری. تو با ناز و وقار (خرامان) راه می‌روی و من حتی به زمینی که تو بر آن قدم می‌گذاری حسادت می‌کنم که چرا شایسته گام‌های توست.

هرگز مباد که من از تو به خاطرِ دور کردن و راندنِ من گله‌مند باشم؛ چرا که می‌دانم اگر بخواهم شکایتی کنم، کار به جای باریک‌تر می‌کشد و آزار و دوریِ بیشتری نصیبم خواهد شد.

وضعیتِ پریشانِ مرا ببین و برای رفتارهای گذشته‌ات از من پوزش بخواه، چرا که در وجود من نیرویی سرکش و بی‌قرار (همچون اسبی تندرو) آماده است که اگر مراقب نباشی، از کنترل خارج می‌شود.

با من بی‌اعتنایی نکن و مرا از بندِ عشقت رها مکن؛ چرا که منِ عاشق، در کمینگاهِ دل، صیدهای بسیاری از احساسات و اشتیاق را برایِ پیشکش به تو آماده کرده‌ام.

بیا و نزدیک شو، چرا که می‌دانم تو از آرامش و آسودگی گریزان هستی؛ و من نیز به وجودِ عشقی که زندگی‌بخش و آفریننده است ایمان و گمان دارم.

از کدام صبر و طاقت سخن می‌گویی؟ از کدام دین و دل؟ من در برابرِ نگاهِ تو، دیگر هیچ صبر، طاقت، دل و ایمانی برایم باقی نمانده است و همه را در راهِ عشقِ تو از دست داده‌ام.