گزیده اشعار - غزلیات

از شدت ضعف و ناتوانی، جانم به لب رسیده و در آستانه مرگ هستم. چه کسی به طبیب من (معشوق که تنها درمان‌بخش اوست) خبر می‌برد که چقدر زار و ناتوان شده‌ام؟

جسمِ بی‌جان و ناتوان خود را در کوی تو انداخته‌ام، شاید که سگِ درگاهت به طمعِ استخوان‌های من (پس از مرگم) بر بالینم بیاید و بدین‌گونه یادی از من شود.

اگر زهر کشنده‌ای باشد اما تو با لبخند شیرینت آن را به من بنوشانی، قسم به خدا که آن زهر نزد من از زندگی جاودانه دل‌چسب‌تر است.

من از شدتِ غمِ تو، حتی از این دنیا نیز می‌گریزم، اما هراسم از این است که این غم و بلای جان، در دنیای دیگر (آخرت) نیز همراه من باشد و رهایم نکند.

ای وحشی (تخلص شاعر)، از دست غمِ او نه آرام و قراری برایم مانده و نه توانی؛ اگر کارم به همین منوال پیش برود و وضعم بهبود نیابد، دیگر نشانی از من باقی نخواهد ماند.