گزیده اشعار - غزلیات

من هرگز از تندیِ اخلاقِ تو سخنی به میان نیاوردم، چرا که همواره درگیرِ رنج و دردی بودم که از جانبِ تو می‌کشیدم و فرصتی برای فریاد زدن یا شکایت کردن نداشتم.

از بس که در اندوهِ دوریِ تو غرق بودم، نزدِ هیچ‌کس نرفتم، به اطرافم نگاه نکردم و اصلاً نامی از تو به میان نیاوردم تا کسی از حالِ پریشانم باخبر نشود.

با وجودِ تمامِ ستم‌هایی که از تو بر من روا شد، هرگز به دنبالِ دادخواهی نرفتم و برای رهایی از بیدادگریِ تو، ناله و گلایه‌ای سر ندادم.

وقتی پرسیدی این فرد کیست، پاسخ این است: من همان کسی هستم که در راهِ جفای تو جانِ شیرین را فدا کردم، اما حتی یک آه از دلم که اندوهگین بود، بر زبان نیاوردم.

ای وحشی (تخلص شاعر)، من همان شکارِ جان‌باخته‌ای هستم که هرگز از راهِ عشق خسته نشدم و از حرکت باز نایستادم، تا زمانی که جانِ خود را نثارِ تیرِ نگاهِ صیاد کردم.