گزیده اشعار - غزلیات

با پایان یافتنِ جلوه‌ی زیباییِ آن دلبر، عشق من نیز به فرجام رسید؛ گویی آوازِ خوشِ عاشق (بلبل) خاموش گشته و باغِ امید و شادابیِ زندگی‌ام به خزان و بی‌برگی دچار شده است.

او چنان زیباییِ خیره‌کننده‌ای داشت که آن را در انزوای خانه به تباهی کشاند؛ این کارِ او نه تنها ستمی به عشقِ پاکِ من، بلکه جفایی به زیبایی و کمالِ خویشتنِ او بود.

رفتارِ متکبرانه و ناخوشایندِ او، گرمیِ محفلِ انسِ ما را به سردی بدل کرد؛ او با خودخواهی، رشته‌ی گفت‌وگو را گسست و جمعِ دوستانه‌ی ما را پراکنده ساخت.

ای کسی که از شرابِ زیبایی مستی، غفلت نکن؛ چرا که همان دستی که جامِ شادی را پر می‌کند، قدرتِ آن را دارد که با سنگی آن را درهم بشکند (روزگار هم‌زمان سازنده و ویرانگر است).

ما بیهوده خود را به رنج کشیدن و جان‌کندن برای عشق دلخوش می‌کنیم؛ درست مانندِ فرهاد که عمری را بیهوده به تیشه زدن بر کوه گذراند و به نتیجه نرسید.

ای وحشی، حاصلِ دل‌بستن به امیدهای واهی، میوه‌ای تلخ از درختِ ناامیدی است؛ چنانکه دردمندان و رنج‌کشیدگان معتقدند حرف‌هایی وجود دارد که از این نیز جانکاه‌تر و تلخ‌تر است.