گزیده اشعار - غزلیات

از محله آن زیبارویِ پری‌چهره به سوی جنون کوچ کردم و به راستی کار درستی کردم؛ چرا که رها کردن عقلِ حسابگر برای عشق، عینِ خردمندی است.

بیا و حکایت عشق را از زبان من بشنو، چرا که من از مرحله سخن گفتن عبور کرده و به بطن و متنِ این افسانه پا گذاشته‌ام.

زاهد که مدعی عقل است، اکنون مرا تایید می‌کند و خردمندی‌ام را باور دارد، زیرا توبه کردم و از میخانه بیرون آمدم (شاعر با طنزی ظریف، ترک میخانه را که مورد پسند زاهد است، به عنوان نشانه‌ای از عقلانیتِ ادعایی‌اش مطرح می‌کند).

از دیار آشنایان و آنچه به آن خو گرفته بودم سفر کردم و از هر آنچه مایه آرامش و دین‌داری و دلبستگی قلبی بود، دل بریدم و بیگانه شدم.

آن چه اکسیرِ عجیبی بود که ساقی به «وحشی» نوشاند؟ که با همان یک جرعه پیمانه، از بندِ خویشتنِ خود رها شدم و به مرتبه فنا رسیدم.