گزیده اشعار - غزلیات

ما پیش از آنکه در بند غم تو گرفتار شویم خود را بازیافتیم و رها کردیم. آن پیمان بندگی را که هرگز به تو نداده بودیم پاره کردیم تا دیگر هیچ وابستگی به تو نداشته باشیم.

از آن گلستان وصال که به دنبالش بودیم گلی نصیبمان نشد و تنها دستاورد ما از این جست‌وجو خارهای زخم‌زننده سرزنش و ملامت مردم است.

ای دل این مسیری که در پیش گرفته‌ای مقصد درستی ندارد؛ پس افسار خود را بکش و بازگرد. دیدی که در همین چند قدم کوتاهی که برداشتیم چه رنج‌های بسیاری متحمل شدیم؟

همچون سگی که بی‌هدف پرسه می‌زند و بدون دیدن صیدی تنها در بیابان می‌دود ما نیز در زندگی بیهوده دویدیم و چقدر این تلاش‌هایمان بی‌فایده بود.

ای وحشی تو به دلیل ساده‌لوحی فریب حرف‌های دیگران را می‌خوری و از راه اصلی منحرف می‌شوی. دست از این ساده‌دلی بردار چرا که کسی را به زودباوری تو ندیده‌ام.