گزیده اشعار - غزلیات

ما زمانی که با کسی عهد و پیمانی می‌بندیم، هرگز آن را نمی‌شکنیم. حتی اگر این پیمان مانند نوشیدن زهر تلخ و ناگوار باشد، ما آن جام را به احترامِ عهدمان می‌نوشیم و پیمان‌شکنی نمی‌کنیم.

در نظر ما، ارزش یاقوت و گوهر همیشه ثابت و معلوم است و ما هرگز حقیقتِ ارزش‌ها را نادیده نمی‌گیریم؛ شیوه و عادت ما این است که حرمتِ افراد و اشیاء ارزشمند را پاس بداریم.

در بازارِ دنیا برای هر کالایی قیمتی تعیین کرده‌اند، اما ما اگر قند هم فراوان شود و قیمتش افت کند، باز هم ارزش و جایگاهِ شکر را پایین نمی‌آوریم.

ما نگاهی هنر‌بین و عیب‌پوش داریم، همانند کسی که پای طاووس را نادیده می‌گیرد تا زیبایی پرهای او را مخدوش نکند و آن را خراب نسازد.

ما از دسته‌ای نیستیم که درختان را قطع می‌کنند و نابود می‌سازند؛ ما چنان مهربانیم که حتی اگر صد تبر هم در دست داشته باشیم، یک شاخه حتی اگر بی‌ثمر باشد را قطع نمی‌کنیم.

بهتر است که در این دنیای پر از سودا و درد، دلِ «وحشی» را بیش از این آزار ندهیم؛ چرا که زخمِ دلِ او عمیق است و نباید با نیشتر زدن، آن را باز کرد و رنجش را افزون نمود.