گزیده اشعار - غزلیات

ما گل را به دست باغبانش سپردیم و باغ را نیز به کسی که مسئول پرورش آن است واگذار کردیم. این کنایه از سپردنِ امور به صاحبِ اصلی آن است و نشان از بیزاریِ شاعر از دلبستگی‌های مادی دارد.

گشودنِ درِ بهشت برای ما، بوی منت می‌دهد و برای یک انسان با عزت‌نفس، این امر ناپسند است؛ بنابراین، درِ بسته‌ی بهشت را به همان رضوان (دربان بهشت) واگذاشتیم و از آن چشم پوشیدیم.

ناخدای سرنوشت در کارِ ما مضایقه کرد و به یاری ما نیامد؛ ما نیز کشتیِ زندگی را به دلِ امواج و تمامِ دارایی و رخت و لباسمان را به دست توفان سپردیم و به تقدیر تن دادیم.

ما در وجود خود تواناییِ سازش و مدارا با شیطان (اهریمن) را ندیدیم؛ به همین دلیل، از رسیدن به مقام عالی و بوسیدن آستانِ سلیمان (جاه و جلال) صرف‌نظر کردیم.

با دیدگانِ پر از اشک و اشتیاق، قصدِ پیمودنِ راهِ کعبه و حرم کردیم، اما چون راه بسته بود و خارهای مغیلان مانع می‌شدند، ما همان‌جا در میان خارها ماندیم.

تاریکی و ظلمات راهِ رسیدن به چشمه‌ی آب حیات را مسدود کرد؛ ما نیز ناامید شدیم و لذتِ دست‌یافتن به جاودانگی را همان‌جا جا گذاشتیم و رفتیم.

وحشی (شاعر) توان و پایِ گریزی از کمند و دامِ عشق نداشت؛ پس او را در بند و زندانِ حسرت و محرومیت رها کردیم.