گزیده اشعار - غزلیات

من به قدری در عزم و اراده خود راسخ هستم که می‌توانم لب‌هایم را از آبِ حیاتِ خضر تر نکنم و با اینکه از تشنگی در حال مرگ باشم، حتی نیم‌نگاهی به آبِ چشمه کوثر نداشته باشم.

اگر اشتیاقِ رسیدن به یوسف، مرا همچون یعقوب گرفتارِ دوری و گریه کند، آن‌قدر تاب و توان دارم که برای بازگشتِ بینایی یا تسکینِ دردم، دست به دامن کسی نشوم و چشمانم را به روشناییِ وصالِ دیگر روشن نکنم.

من مانندِ بازِ شکاریِ بلندهمتی هستم که حتی اگر حسرتِ شکار نکردنِ صیدِ بزرگ، جانم را به لب برساند، هرگز به شکارِ کبوتر که صیدی کوچک و ناچیز است، راضی نمی‌شوم.

من آن‌قدر صبر و خویشتنداری دارم که حتی اگر شکرِ شیرین در دسترسم باشد، اگر آلوده به لذتِ ناچیزِ مگس باشد، برای به دست آوردنش دست دراز نمی‌کنم.

ای نگهبانِ بهشت، اگر می‌خواهی درهای بهشت را به رویم بگشا، اما بدان که من حتی سرِ آن را ندارم که بینی‌ام را با عطرِ گل‌های باغِ تو خوشبو کنم.

اگر حوریانِ بهشتی بخواهند از روی اجبار و اکراه، جامه‌ای از نور به من ببخشند، آن را به سوی‌شان پرتاب می‌کنم و هرگز تحویلش نمی‌گیرم و به تن نمی‌کنم.

ای وحشی! گویا از دست من رنجیده‌ای و دلیلی برای این رنجش داری. بگو چه کاری انجام داده‌ام که اشتباه بوده تا دیگر آن را تکرار نکنم؟