گزیده اشعار - غزلیات

چه بخت بلندی خواهم داشت اگر بتوانم اسب معشوق را راهبری کنم و تمام وجودم را وقفِ خدمتگزاریِ او کنم؛ دلم را همچون اسبِ یدکی به دنبالش بکشم و جانم را همچون زین‌پوشِ مرکبش در خدمت او قرار دهم.

آرزو دارم این جان و دلی را که سرشار از عشقِ ناب و پاک است، همچون هدیه‌ای ارزشمند در پیشگاهِ وفاداری و پایمردیِ تو نثار کنم.

قدرتِ تأثیرگذاریِ نفسِ عاشقانه و گرمِ مرا ببین که اگر بخواهم، می‌توانم فصلِ خزان را با هنرنمایی و سوزِ دل، چنان دگرگون کنم که رشک و حسرتِ فصلِ بهار شود.

ای کسی که همت و باطنت از ناپاکی‌ها به دور است، چه کسی جرات دارد دشمنِ تو باشد؟ من چنان غیرتی دارم که با یک آهِ سحرگاهی، کارِ دشمنِ تو را یکسره خواهم کرد.

من نگهبانِ باغِ زیباییِ تو هستم، پس به دیگران بگو که به گل‌های این باغ نزدیک نشوند؛ چرا که من خود، سختی‌ها و خارهای این مسیر را به جان می‌خرم و مراقبِ تو هستم.

ای وحشی! این دلِ نازنین و ارزشمند که در هر شرایطی عزیز است را چرا مدام به کویِ یار می‌کشی و این‌گونه در برابرِ بی‌مهری‌ها، آن را خوار و خفیف می‌کنی؟