گزیده اشعار - غزلیات

دیگر زمان آن فرا رسیده که صبر و شکیبایی را کنار بگذارم؛ می‌خواهم قیدِ شهرت و آبروی ظاهری را بزنم و با بی‌پروا عمل کردن، بنیادِ رسوایی و شیدایی را بنا نهم.

می‌خواهم در مسیرِ وفاداری آن‌قدر تلاش کنم که معشوق دیگر رازِ دلش را از من پنهان نکند؛ می‌خواهم به جایگاهِ محرمِ مجلسِ او برسم و در بزمِ عشق، با او همنشین و هم‌نوا شوم.

اگر قرار است در زندانِ غم و اندوهِ عشق، پایِ وفاداری‌ام در زنجیرِ تقدیر باشد، می‌پذیرم و در میانِ سختی‌ها (خاک و خون)، این زنجیر را بر دست و پایم با رنج کشیدن فرسوده می‌کنم.

در حالی که تو در غفلت یا خوابی، من هر شب تو را به خلوتگاهِ روحم دعوت می‌کنم؛ من نگهبانِ این دلِ عاشق هستم تا در این تنهایی، تماشاگرِ تصویرِ خیالیِ تو باشم.

به معشوق گفتم که این‌قدر خودرأی و لجباز نباش؛ پاسخ داد که سرنوشتِ تو همین است، چرا که اگر من بخواهم از این خودرأیی دست بردارم و با تو مهربان باشم، تو چگونه می‌توانی به این درجه از شیدایی و دیوانگیِ خاص برسی؟