گزیده اشعار - غزلیات

ای محبوب، مرا با منت گذاشتن برای لطفت آزرده نکن؛ من از سرِ ارادت، سگِ وفادار و بنده محبتِ تو هستم و نیازی به این تعارفات ندارم.

پاداشِ خدمت، لطف و کرم است، نه منت. من از اینکه خدمتم به درگاهت ناچیز بوده شرمسارم، اما در عین حال به همان خدمتِ اندک خود نیز افتخار می‌کنم و حقِ آن را به‌جا می‌آورم.

عنایت و توجه تو پاداشی است برای صبر و شکیبایی من؛ من اکنون به خاطر آن صبر و تحملی که داشتم، سپاسگزار و شاکرِ خویشم و خوبیِ آن استقامت را یاد می‌کنم.

چگونه توانستم معشوقی را که خوی پلنگ‌وار و درنده‌خو دارد و حتی از فرشتگان هم می‌گریزد، با قدرتِ اراده و تواناییِ خود رام و آرام کنم؟

وارد شدن به دهان شیر و به هدف رسیدن، کارِ هر کسی نیست. چه کسی چنین جرئت و جسارتی دارد؟ من غلامِ این شجاعت و دلیریِ خویش هستم.

چه انتخابِ نیکی از میانِ مدعیانِ زیبایی داشتم؛ در واقع من عاشقِ تو نیستم، بلکه عاشقِ ذکاوت و دیدِ عمیقِ خودم هستم که چنین گوهرِ نایابی را انتخاب کردم.

برای من شایسته است که همچون «وحشی» چنین دلیرانه و با اعتمادبه‌نفس قدم پیش بگذارم؛ چرا که لطفِ تو، مرا در پناهِ حمایتِ خود قرار داده است.